Korzeniec

Zbigniew Białas

- Śląski Wawrzyn Literacki (2011)

- Nagroda Artystyczna Miasta Sosnowca (2012)

- Honorowa Zagłębiowska Nagroda "Humanitas" (2013)

- Najlepsza książka roku 2011 w kategorii „proza polska” (granice.pl)

- Najlepsza książka na jesień w kategorii „proza polska” (granice.pl)

- nominacja do nagrody literackiej Srebrny Kałamarz (Fundacja K.I Gałczyńskiego)

 

Spektakl oparty na powieści (premiera w Teatrze Zagłębia 26 maja 2012)

 

  • - Nagroda Główna XII-go Festiwalu Dramaturgii Współczesnej "Rzeczywistość Przedstawiona" (Zabrze 2012)
  • - Nagroda Główna X-go Jubileuszowego Festiwalu "Fanaberie Teatralne" (Wałbrzych 2012).
  • - Nagroda 5-go Międzynarodowego Festiwalu "Boska Komedia" za Muzykę Oryginalną do Spektaklu dla Jacka Grudnia (Kraków 2012).
  • - "Złota Maska":  Przedstawienie Roku (2012)
  • - "Złota Maska": Rola Aktorska (2012) - dla Edyty Ostojak za rolę Ester.
  • - Nagroda 5-go Międzynarodowego Festiwalu "Boska Komedia" za Drugoplanową Rolę Żeńską - dla Edyty Ostojak za rolę Ester (Kraków 2012)..
  • - 2. Nagroda 2. Festiwalu Debiutantów "Pierwszy Kontakt", (Toruń 2013) - dla Edyty Ostojak za rolę Ester.
  • - Nagroda XII-go Festiwalu Dramaturgii Współczesnej "Rzeczywistość Przedstawiona" - dla Marii Bieńkowskiej za rolę Jadwigi (Zabrze 2012)
  • - Nagroda im. Leny Starke przyznawana przez ZASP O/Katowice. Edycja 2012 - Agnieszka Bieńkowska: za role Antoniny Zimorodzic i Gołdy Lapidus.
  • - Nagroda Towarzystwa Przyjaciół Teatru Zagłębia dla najlepszego aktora. Edycja 2012 - Aleksander Blitek: za role Szwarcownika i Woźnicy


 

Culture and the Rites/Rights of Grief

Zbigniew Białas, Paweł Jędrzejko, Julia Szołtysek, red.

Although generally resented and deemed unfavourable for individuals, societies and nations, grief, grievance, and grieving, along with a complex list of epithets that could in various situations, under varying circumstances, accompany them – racial grief, political grievance, protracted grieving, chronic grief, traumatic, unresolved grievance – nevertheless occupy a significant place in culture and its manifestations in literature, art, history, science, or politics. Confused experiences of melancholia, grief, nostalgia, shame, anguish, hate, longing, and jealousy continue to permeate cultural productions across historical moments, literary epochs, and political sympathies. It is these veneers that the present volume endeavours to uncover and dismantle, thus – dissolve, or, assuming yet a different approach – assemble into larger entities exhibiting common patterns of formulaic imagining.

Between Illusionism and Anti-Illusionism: Self-Reflexivity in the Chosen Novels of J. M. Coetzee takes as its premise J. M. Coetzee’s distinction between “illusionism” and “anti-illusionism”: the realist and the self-reflexive traditions in prose fiction. The aim of this critical study is to demonstrate that these two traditions are not opposed, but rather complementary to each other, and enrich the novel as a genre. Based on Marek Pawlicki’s doctoral thesis, the book is a detailed analysis of Coetzee’s oeuvre, paying particular attention to the impact of the writer’s literary essays on his fiction.

Insofar as it looks into the ways in which Coetzee’s work as a critic has affected his novels, this book deals with the relation between fiction and literary criticism. Chapter One is an introduction into the topic of self-reflexivity. Chapters Two to Five, devoted to Dusklands, In the Heart of the Country, Age of Iron and Summertime, are concerned with the issue of subjectivity in confessional discourse and the boundary between fiction and autobiography. Chapters Six to Eight, concentrating on Foe, Slow Man, The Master of Petersburg, and Elizabeth Costello, offer insight into Coetzee’s views on literary creation and the role of the writer in society. Between Illusionism and Anti-Illusionism also examines intertextual references in Coetzee’s novels to the works of Tolstoy, Dostoevsky, Kafka and Beckett.

Książka przybliża czytelnikowi problematykę czasu jako tkanki utworu dramatycznego na przykładzie wybranych sztuk Williama Szekspira, tych, w których czas pełni szczególnie istotną funkcję. Przedmiotem  rozważań były sztuki o bardzo różnym charakterze, od komedii romantycznej poprzez dramat historyczny i tragedię po późne „romanse”. Każdy z rozdziałów był próbą syntetyzującego wniknięcia w tekst sztuki, który traktowano jako fundament świata literacko wykreowanego, z nastawieniem na ukazanie doniosłego znaczenia czasu, nie tylko jako elementu budującego konkretną czasoprzestrzeń („kalendarz” świata przedstawionego), lecz także jako swoiście ulotnego bytu, nieuchwytnego a jednak warunkującego dynamikę ludzkiej egzystencji (postawy, decyzje, plany, intrygi, itd.). Szczególną uwagę poświęcono tzw. przekleństwu narodzin, tj. osobliwej postawie życiowej zwróconej przeciwko czasowi organicznemu i retoryce ją wyrażającej. Przekleństwo narodzin, jak to sugeruje autor książki, jest charakterystyczne dla tragicznej wizji ludzkiej egzystencji. Okazuje się, iż w swej późnej twórczości Szekspir usiłuje przezwyciężyć ciążące na wielkich tragediach przekonanie o bezsensowności („próżności”) prokreacji i wypracowuje dynamiczną retorykę dramaturgiczną umożliwiającą wyrażenie afirmacji biologicznej strony życia, w tym szczególnie związków między członkami rodziny jako przejawów owej „biologii”, które w tragediach wydają się skażone.

Książka pozwala czytelnikowi na zetknięcie się z pulsującym życiem, ale również dramaturgią specyficznie ludzkiego istnienia, tekstem literackim. Namacalny staje się kunszt, z jakim dramaturg wydobywa na jaw to, co istotne w niestałym świecie ludzkich postaw i dążeń, które zawsze i w sposób zasadniczy odniesione zostają do czasu. Skupienie analiz wokół zagadnienia czasu staje się zatem okazją do ponownego przemyślenia – bez groźby osunięcia się w drętwy filozoficzny dyskurs – zasadniczych dla człowieka, „egzystencjalnych”, problemów i dylematów.

Paradoxically, if nature has always been a source of fear, civilisation – its other and at the same time the epitome of progress and order – has not only doubled fear itself, but also added its new sister, anxiety. In effect, the notions of civilisation, fear and anxiety can hardly be separated. Fear – either linked with anxiety or distinct from it – lies at the foundation of civilisation, which as much promises to shelter us from these afflictions as it does proliferate them. Confronted no longer with the adversary powers of nature, humans have to face now the adversary powers produced by their own endeavours and ideologies. Each effort aimed at attaining an equilibrium results in new, unexpected rifts and breaches into which fear and anxiety grow. Out of the games played between fear and civilisation there emerge new versions of the human subject: homo anxious, homo civilis, homo rationalis.

This volume represents a collection of papers devoted to the many various relations between fear and society, culture and civilisation – both Western and Eastern, contemporary and past. The articles collected here approach the relationship of civilisation, fear, anxiety and the subject from multiple perspectives. Relating to modern critical thought, including that of Kant, Freud, Derrida, Kierkegaard, and Heidegger, they investigate the objects, causes and effects of fear: reality, nature, reason, libidinal excess, atheism, critical discourse, technological advances, conspiracy, terrorism, capital punishment, the diversity of cultures, and the breakdown of civilisation as a whole: most of all, however, they explore the various shades of fear itself.

Disruptive Fluidity explores the textual tropes of liquidity in contemporary reconstructions of modern subjectivity. The key idea that frames the book is the assumption concerning the culture-creating functions of such dichotomies as containment/incontinence, interior/exterior, cleanliness/contamination, and demarcation/boundlessness, and their role in the process of defining the notion of modern subjectivity. These assumptions are based on a conviction that categories traditionally identified with corporeality do not exist in separation from the discourse of subjectivity. What is more, the corporeal metaphors might constitute an inscription and record of its norm-creating practices. Arguing that the subject can be construed as a textual product of the imagery of solid body boundaries, this study comprises a gradually unfolding story of the poetics of the body/self.

ang poziom small

wydz fil logo21

logo ikila en small
 

Wydział Filologiczny Uniwersytetu Śląskiego
ul. Gen. S. Grota-Roweckiego 5
41-205 Sosnowiec